باور کن

من

نه دیگر نردبان خوبی هستم برای " او "

که اوج بگیرد لحظه هایش

در فرو رفتن مدام من

زیر قدم های این زندگی لجوج

نه معشوقه خوبی خواهم بود برای " تو "

که مست عاشقانه های دلم شوی

وقتی که سکوت آمیخته با هراست

دانه های شک می پاشد

بر ریشه های باور من

و دریغ

که نه دیگر دل را با  او قرار است

و نه اکنون دل را از تو گریز

.

.

.

چه کنم ؟ هان؟ چه کنم ؟

پ.ن 1 : او باید باورش شود ، نردبانش مدت هاست که پوسیده است.

پ.ن 2 : نه میشه باورت کنم،نه میشه از تو رد بشم،نه میشه خوب من بشی،نه میشه با تو بد بشم

پ.ن 3 : از من سهم کمی هم برای خودم بس بود، تمام من را بُرده اند ...

نگران نباش

حال ِ دلم خوب است !!!

نه از شیطنت های کودکانه اش خبری هست

نه از شیون های مدامش، به وقت ِ خواستن ِ تو

آرام

جوری که نبینی و نشنوی

گوشه ای نشسته و

رویای داشتنت را به خاک می سپارد ،

خیال ِ روشن ِ خوشبختی ات را رنگ می زند

و

بغض های بیشُمارَش را می شُمارد.

تنها لطفی کن

و به وقت رفتنت

به خاک بگو :

                 روی دلم نه،

                                 روی سرم بریزد...!!!

پ.ن 1 : حال دلم خوب است ؟؟؟!!!

پ.ن 2 : شروع رفتنت بی من، شروع ِ شعر ِ اندوه ِ

پ.ن 3 : ای عشق به شوق تو گذر می کنم از خویش ،تو قاف قرار من و من عین عبورم

چه کسی می داند

که عزای بودن و نداشتن را

سیاه باید پوشید یا سپید ؟

چه کسی می داند

که او بودن مرا نمی خواهد

یا نمی گذارند که بخواهد ؟

چه کسی می داند

من چرا

حالم از هرچه دوست داشتن است به هم می خورد ؟

چه کسی می داند

من با این درد که نمی کُشد

اما دیوانه ام می کند چه کار کنم ؟

چه کسی می داند ....؟!!!

.

.

.

من که هیچ نمی دانم

هیچ

هیچ

هیچ

.

.

.

هیچ

پ.ن 1 : زمستان که نرفت از دلم هیچ ، به وقت تولدم هم خواب بودم.

پ.ن ۲ : نمیدانم و این ندانستن عمر نفس های مرا کوتاه می کند.

پ.ن ۳ : دلم زخمی دنیا بود ، خیال کردم دوا داری

پ.ن ۴ : به نقد ننشینید رفقا ، حالم آنقدربد است که هذیان می گویم انگاری.

بی رویا نشستم در انتهای سالی

که همانند چندمین سالهایی که گذشت

تیک تاک آمدنش را فهمیدم

و به وقت رفتنش خواب بودم انگاری

اما این بار

دل ناتوان تر و تکیده تر است

از تمام آن سالهایی که بی بهانه گذشت

این روزها

سادگی اش را آدمیان که هیچ

 روز و فصل و آتش هم

به بازی گرفته و خندیدند.

حالا دیگر

وقتی که زردی آتش مال من شد

و خیال سرخ داشتنت از آن ِ او

وقتی که ندانسته سور چهارشنبه ام را عزا کردی

وقتی که آنقدر پیچیده ای حول دقایقم

که گره کورخورده است خیالت به دلم

و باز نمی شود این گره حتی به دست خودت

وقتی که نمی دانی حال این دل ِ بی تو را

وقتی که بهار متولد شده ام اما

این زمستان لعنتی جا خوش کرده در دلم و خیال رفتن ندارد

و متولد نخواهم شد دیگر

وقتی که ...

دیگر چه فرقی می کند که هفت سین دلم را

سیب و سبزه وسنبل و ... چیده باشم

یا سکوت و سکوت و سکوت و... سکوت؟؟؟

حالا دیگر دل

نه تاب ماندن دارد و نه نای رفتن

شبیه هیچ شده ام.

شبیه هیچ.

پ.ن 1 : عیده و امسال عیدی نمی خوام، به جای عیدی عزیزم من تورو می خوام

پ.ن 2 : بهار هم بهانه ای نشد برای آغاز این دل ِ رو به پایان من

پ.ن 3 : چند روزی دلم را به سفر می برم شاید هوایی شود و زمستان را جا بگذارد و بیاید.

پ.ن 4 : دلم عجیب گرفته است