این روزها عجیب سرطان می خواهم

( آن هم از نوع خون و حاد )

می خواهم بیاید و ریشه بدواند در بند بندِ وجودم

و خون بالا بیاورم درد هایم را

و بعد

موهایم شاخه شاخه شود

تو بیایی و طاسی ام را بخندی

و من

خنده ات را عاشقانه لبخند بزنم

دست هایم را بالا بیاورم و بگویمت :

میبینی

حالا دیگر می توانم با همین انگشت ها

روزهای داشتنت را بی هراس نداشتنت بشمارم

و زل بزنم چشم هایت را

و رنگ نگاهت را

برای روزهای مبادای ندیدنت ذخیره کنم

و آرام

جوری که تمام آنها که چشم دوخته و گوش تیز کرده اند

دیدن و شنیدمان را

نبینند و نشنوند

درگوشت زمزمه کنم

که من زنده بودن بی تو را تاب نمی آوردم

و

بمیرم.

عجیب سرطان می خواهم ...

پ.ن 1 : میشه از عشق تو مُرد و دیگه از دست همه راحت شد.

پ.ن 2 : در تمامی آن دقایق که گفتم ابری نگاهت را توان نگریستنم نیست، بغض نکن اگر از این خطوط رد شدی حتی

پ.ن 3 : من که مدت هاست هیچ نخواسته ام ، این آرزوی خواسته شده را نه نیاور خدا.

گفتی :

رفع خستگی را بیا قایم باشک بازی کنیم

و من کودکانه گمان می کردم

قایم باشک یعنی :

من چشم می گذارم

تو قایم می شوی

و بعد

غزل خوان پیدایت خواهم کرد

و چون چشم گشودم

مرثیه خوان

کلاغ پر بازی می کردم

و تو آنقدر پر زده بودی که هرگز نیافتمت

دیر دانستم

که این روزگار بی مروت

دارد پیوند بازی هایش را

به دست تو

و هم به کام تو

روی دل من تست می کند

پ.ن 1 : وقتی که بزرگتر شدم فهمیدم ، تمرین جدایی است قایم باشک

پ.ن 2 : اونی که مدعی بود عاشقمه ، منو تو فاصله ها تنها گذاشت

پ.ن 3 : دلت را زده بود دلم بی گمان ، خستگی بهانه بود

امروز پس از ساعت های نبودنم

آمده بودنم که شادمانه هایم را با تو بگویم

و تو

آماده بودی که از او برایم بگویی

و نفهمیدی

که وقتی از او می گویی

کلمه هایت خراش می دهند لحظه لحظه بودنم را

نفهمیدی

که بغض چنگ انداخته است بر گلو

و خفه ام دارد میکند تقلای شکستنش

نفهمیدی

که لرزش دست هایم از انجماد انگشت هایم نیست

که ستون دلم دارد می لرزد

نفهمیدی

که دلم می خواهد هوار بزند ، هوار

نفهمیدی

که پشت لبخندی که بر چهره ام داشت نقاب

دلم دارد زار می زند

نفهمیدی که ...

هیچ کدام را نباید می فهمیدی و نفهمیدی

و من

آنقدر حالم بد است

که کلمه کم می آورم برای نوشتن

پ.ن 1: کاش که می شد بهت بگم تو این غریبی یکدست،

          اونی که عاشق تو بود یک گوشه بی صدا شکست.

پ.ن 2: آشفتگی نوشته ام را پای آشفتگی حالم بگذارید و بگذرید.

پ.ن 3: حال دلم خوب نیست .

مگر نه اینکه از قدیم ترها گفته اند :
      " دل را به دل راه است "

پس چرا هروقت تو سرت درد می کند
من
دلم سرگیجه می گیرد ؟!

میدانم که خوب میدانی
دلم هر روز هوای تو را نفس می کشد برای حیات

میدانم که خوب میدانی 
دلم چه با شتاب قدم می زند مسیرش را تا تو

میدانم که خوب میدانی ...

اما
می ترسم 

از دقایقی که باید در گوشش بخوانم
قدیمی ترها حتمی حرفشان چپ بوده است

که ترافیک دلت آنقدر رو به بالا رود
که مسیر دلم تا تو یک سرازیری یکطرفه شود

که پاهای دلم نفس کم بیاورند برای برگشت

که ...

جوری انگار از دلم به تمام وجودت راه است
جوری انگار از تو تا تمام وجودم بن بست

پ.ن ۱ : خیلی وقته اینجا پرسه میزنم / جای رَدِپاتو من نیستی و بوسه میزنم.
پ.ن ۲ : منو درگیر خودت کن تا جهانم زیرو رو شه
پ.ن ۳ : میترسم از روزی که باید بگویم : تسلیت دل صبورم ، تسلیت

گز می کنم خیابان های عبوس از هجوم آدمک ها را

بی هیچ شانه ای که تکیه دهم خستگی ام را بر دست هایش

نگاهم مات قدم هایی ست

که مُهر می زنند دهان زمین را به سکوت

دهن کجی میکنند پاهایم عبور از خط کشی های موازی را

و سَرکِشی خود را به رخ ماشین هایی می کشند

 که بوق می زنند بی پروایی ام را

مشت می کوبد حوصله خفگی اش را بر حنجره ام

و من

دود میکنم تمام حوصله ام را

از سیگاری که در دست های دیگری

زیر قدم های من له می شود

دود

دود

دود

.

.

.

            و حوصله ام

                              له شد !!!

نمیدانم نفرین چه کسی گریبانم را گرفت

که چنین بی پروا آتش کشیده ام

خشت خشت ِ خانه ام را

نمی دانم چشم های چه کسی

تاب نیاورد دور شدنم را

و قوی تر از چشم زخم های نداشته ام بود

نمی دانم افسون کدام قصه خوابم کرد

که این دل لامُرُوَت چشم هایش را بست

به روی هرآنچه که پایبندش ساخته بودم

نمی دانم ...

حالا از من آشفتگی خواب های شبانه مانده است

حالا از من انبوه زخم های مرهم نگذاشته مانده است

حالا از من هزاران علامت سوال بی جواب مانده است

حالا از من دلی دیوانه مانده است  که به زنجیر هم کشیده نمی شود

حالا از من نگاهی مات ، جسمی خسته و روحی پریشان مانده است

حالا از من هراس روزهای نیامده مانده است

حالا...

باور کنید

دل من آنقدر با حیا بود

که بی پروایی این روزهایش را توان نگریستنم نیست

خمیدگی کمرم از همیشه کشیدن بارغم دیگران نبوده است

از داغی است که دلم نهاده بر دست های خودش

پ.ن 1 : گرد و غباری که دلم گرفته حوصله زیر و زِبَر نداره

            ساقه خشکیده بید صبرم خم شده و نای تبر نداره

پ.ن 2 : گرفته گریه ام اما بلند می خندم ، که بر نیامده از دست هیچکس کاری

پ.ن 3 : متاسفم برات ای دل ساده

کِش می آیند دقایقم درگذر لحظه هایی

که جام صبر لبریز است و سبوی حوصله تهی

خسته ام از عبور دقایقی که فرسایشم را به نظاره نشسته اند

از حضور مبهم تو جایی میان خاطره های مشوشم

از خودم که کلافه ام می کند این روزها

از دلم که گوش هایش را گرفته تا نشود زجه هایم را

من از تلنبار این همه حرف پشت این خط خطی ها خسته ام

من از تکرار این همه ثانیه که به انتظار مرگ نشستم و نمردم خسته ام

خیالت را پشت کدامین ابر پنهان کنم که نبارد آشفتگی ام را ؟

پشت کدامین دیوار خاطره پنهان شوم که فرو نریزد به وقت آمدنت ؟

.

.

.

خواستن تو برای من

خواستن همان سیبی بود که آدمی را آواره ی زمین کرد.

با این حال

" چه بی تابانه می خواهمت ای دوریت آزمون تلخ زنده بگوری "

پ.ن 1 : خیال حوصله بحر میپزد هیهات... چه هاست در سر این قطره محال اندیش

پ.ن 2 : من که باورم نمیشه بردن اسم تو از یاد ، آخه حس عاشقی رو دستهای تو یاد من داد.